Ne Söylediğiniz Değil, Nasıl Söylediğiniz Önemlidir.

Padişah, bir gece rüyasında tüm dişlerinin döküldüğünü, yemek bile yiyemez hale geldiğini görür. 
Sıkıntı içinde uyanır. Vezirini çağırıp sarayın rüya tabircisinin hemen huzuruna getirilmesini 
buyurur. Uyku sersemi tabircibaşı yanına gelince, padişah düşünü anlatıp sorar: 
"Tabircibaşı, bu rüya hayır mıdır, şer midir? Neye işarettir, hele bir söyle." 
Tabircibaşı biraz düşünür; sonra utana sıkıla: 
"Şerdir, Padişahım" der. 
"Uzun yaşayacaksınız; ama ne yazık ki, tüm yakınlarınızın gözlerinizin önünde birer birer ölüp sizi 
yapayalnız bıraktıklarını göreceksiniz." 
Bir an sessizlik olur; ardından padişah kükrer: 
"Tez atın şunu zindana, felaket habercisi olmak neymiş öğrensin!" 
Tabircibaşı, yaka paça götürülüp zindana atılır. Padişah bir başka tabircinin bulunmasını emreder. 
Huzura getirilen ikinci tabirciye de rüyasını anlatıp sorar: 
"Hayır mıdır, şer midir?" der. 
İkinci tabirci de önce biraz düşünür; ama sonra yüzü aydınlanır: 
"Hayırdır, Padişahım!" der. "Bu rüya, tüm yakınlarınızdan daha uzun yaşayacağınızı gösterir. Daha 
nice seneler boyu ülkenizi yönetebileceksiniz." 
Padişah, ağzı kulaklarında buyurur: "Bu tabirciye iki kese altın verin!" 
Başından sonuna durumu izleyenler, tabirciye sorar: 
"Aslında sen de tabircibaşı da aynı şeyi söylediniz. Neden onu cezalandırdı da seni ödüllendirdi?" 
Tabirci güler: 
Elbette aynı şeyi söyledik; ama önemli olan, kimilerine NE söylediğin değil, NASIL söylediğindir.? 

     Bu hikayede de gördüğümüz gibi karşımızdaki kişilerle iletişim kurarken kullandığımız üslup çok önemli. İnsan ilişkileri için değişmez kural, “kalbine girmediğiniz insanın beynine giremezsiniz” kuralıdır. İnsanı kafasına vurarak değil, kalbine dokunarak yönetirsiniz. Bir şey söylüyorsunuzdur belki o söylediğiniz çok da doğrudur ama bunu yanlış bir üslupla söylerseniz söylediğiniz sözün doğruluğu hiçbir anlam teşkil etmez.

      Ne yazık ki biz toplumca hem insan ilişkileri hem de üslup konusunda o kadar eksiğiz ki artık söylediğimiz her söz karşımızdakine batar hale geldi. Çünkü günümüz koşullarında o kadar çok stresle boğuşuyoruz ki adeta pimi çekilmiş bir bomba haline geliyoruz ve duyduğumuz ufacık bir olumsuz sözle patlıyoruz. Evet belki sonrasında pişmanlık duyuyoruz ama etrafımıza verdiğimiz zararın geri dönüşü olmuyor çoğu zaman. Böyle bir zamanda yaşadığımıza ve bunu tek başımıza değiştirme imkanımız olmadığına göre en azından kendi üslubumuza dikkat edip hem kendi açımızdan hem de karşımızdakiler açısından hayatı bir nebze daha yaşanabilir kılabiliriz.