Aysu Gökova

"Karda donmak üzeresin, uyumak tatlı geliyor, ama ölüyorsun farkında değilsin."

2012-02-05T09:11:00.000-08:00

Şimdi sen kaçıyorsun sanıyorsun ki onunla konuşmayınca, görmeyince, düşünmeyince unutacaksın..Keşke unutmak böyle bir kaç eyleme sığabilseydi..Eminim ki gün içinde kaçtığın kadar gece başını yastığa koyduğunda yakalanıyorsun ona, ve biliyor musun bu yakalanışların gün geçtikçe azalmayacak hatta öyle bir gün gelecek tüm o bastırılmış duyguların bilinçaltına saklamaya çalıştıkların seni içinden çıkamayacağın bir girdaba iticek. Ne unutabilecek ne de istediğin gibi sevebileceksin. Unutamayacaksın çünkü: seni aldatmadı unutamayacaksın çünkü seni derinden yaralacak sözlerde söylemedi unutamayacaksın çünkü onunla yaşadıklarından fazla yaşayamadıkların var! kimi zaman gelecek, ilkleriniz gelecek aklına ilk konseriniz, ilk kahvaltınız, ilk yemeğiniz, ilk sarılışınız, ilk dokunuşunuz…İlkleri unutmak zor ki hele bu ilkler onunla ilk olmaktan öte senin hayatında ilk defa yaşadıklarınsa sen boşuna çabalıyorsun sadece o sıkıntılı durumdan anlık kaçışlar yaşıyorsun
kaç bakalım saklan bulduğun en kuytu köşelere ama dilerim o sakladığın yerden çıkmak istediğin o gün uzanmasını istediğin o el yanında olur!
Filmde de dediği gibi; "Karda donmak üzeresin, uyumak tatlı geliyor, ama ölüyorsun farkında değilsin." (Issız Adam)
Herkes yaşadığı kadarını bilir ve yazar benim kalemimden dökülenlerden senin payına düşecek olan ise;'Senin bu kaçışların 'biz' diye bir şey bırakmadı.Söylesene şimdi biz senle neyiz arkadaş desen değil, sevgili desen hiç değil..birbirinin hayatlarına misafir olmuş iki yabancıyız en fazla!'

Herkes Sınırını Bilsin!

2012-01-15T08:02:00.000-08:00

Başkalarını yargılamak ne kadar kolay değil mi? Ben olsamla başlayan cümleler kurup kendini hiç olamayacağın bir durumda hayal etmek!
Ne sen ben olabilirsin ne de ben sen..Bırakın da verdiğim kararların yükünü kendi taşıyabileyim!Benim yaşadıklarımı, iç dünyamı benden başka kimse bilemez ancak basit insanlar kendileri gibi basit cümlelerle müdahale etmeye çalışır.İstediğiniz kadar uğraşın çabalayın hiç biriniz ben istemediğim sürece umrumda değilsiniz ne siz ne de o basit ben olsaydımla başlayan cümleleriniz!
Yaşadıklarımın kararlarımın artı veya eksileri sadece ama sadece bana ait.Bugüne kadar hayatımda olumlu veya olumsuz bir etkiye sahip olamayan şahsiyetler şimdi o çok bilmiş çenenizi kapatıp kendi yaşantınıza bakın
ben kimse için yaşamadım kimsede benim için yaşıyormuş numaraları arkasına sığınıp kendi egolarını tatmine çalışmasın lütfen!!!Nedense herkes de bir çok bilmişlik çok yaşamışlık tavırları..Biliyor musunuz bildikleriniz sadece bir toplu iğnenin ucu kadar..Bu hayatta yaşadıklarımız bildiğimizi zannetiklerimiz nedir ne değildir onun cevabını ben veremem ama benim hakkımda bildikleriniz sadece benim izin verdiğim kadarı!Ben bugüne kadar kimsenin hayatıyla ilgili eleştiri yapmadım yapmam da ama bundan sonra benim hayatıma karışma, eleştirme hakkını kendinde bulduğunu sananlar alacağınız cevap umarım sizi tatmin eder!!

İşte Ben Buyum

2012-01-02T06:13:00.000-08:00

Kelimeler bazı şeyleri anlatır.
Ama her şeyi yaşatmaz.
Bazen ben bile yabancı olurken kendime, sana nasıl anlatırım ki beni?
Neşeliyim diyeceğim, belki suratsızlığıma denk geleceksin…
Espriliyim diyeceğim, belki ağlamalarıma denk düşeceksin…
Özgürüm diyeceğim, belki tutsaklımlarımda yakalayacaksın beni…
Kendimi anlatıp da bir kalıba sığdırmak istemem düşüncelerimdeki beni.
Bazıları için herhangi biri..
Bazıları için vazgeçilmez biri..
Düşlediğim kadar insanım, insan olduğum kadar hatalı, hatalı olduğum kadar gerçeğin peşinde.
İŞTE BEN BUYUM..

(alıntıdır)

Rezzan Kiraz'dan 2012 Burç Yorumlarınız

2011-12-29T02:33:00.000-08:00

KOÇ BOĞA İKİZLER YENGEÇ ASLAN BAŞAK

TERAZİ AKREP YAY OĞLAK KOVA BALIK

Benim Gidişatım

2011-09-06T04:06:00.000-07:00

Gidiş provalarındayım yine..
Sürekli bir yerlerden birilerinden gitmekle meşgulum!
Gitmek bazen kaçarcasına, bazen coşarcasına ama her zaman arkama bakmadan oldu benim için, çünkü biliyorum ki arkamda alıştığım bir hayat, insanlar, şehir kısacası yaşanmışlıklar var biliyorum ki arkama bakarsam gidemem…belki de aramızdaki bu tedirgin yabancılık da bu yüzden ne ben bağırabiliyorum gideceğimi ne de sen cesaret edip sorabiliyorsun bu gidişatın sebebini..kimbilir belki yeni eskiden daha mutlu eder belkide dibe vuruşum olur ama gidiyorum işte, elimde bir bavul içinde yaşanmışlıklarım ve peşimsıra mavi bir kelebek...

Boşversene Biz Aşık Olmayalım Birbirimize

2011-08-18T08:21:00.000-07:00

Konsere gidelim biz
Maça gidip küfür edelim
Uçurtma uçuralım ya da
kumsalda uzanıp deli gibi içelim
Gecede yıldızlara bakalım mesela..
Bisikletle gezerken yağmur yağsın, sırılsıklam olalım
Benimle kek yap, balık tutalım sonra tekrar denize atalım.

Boşver aşık olmayalım biz.Aşk çok korkutucu.
Beraber eğlenelim en iyisi.Ama hep benle uyu.Ne dersin ?

Kayıp Yüzyılın Prensesi

2011-08-03T10:52:00.000-07:00

Geçen hafta kitapçıda gezerken gözüme bir kitap takıldı yazarı Kahraman Tazeoğlu idi, kendisinin anlatım dili betimlemelerine hayran biri olarak kitabı elime aldım ve ancak 2 gün sonra bırakabildim. Kitabın adı 'Kayıp Yüzyılın Prensesi Oylum'. Oylum Talu'yu anlatan ve ona ithafen yazılmış bir kitap şöyleki Oylum Talu'nun yakın bir arkadaşının onu anlatması ve bunu yazı diline Kahraman Tazeoğlu'nun aktarması durumu. Şu ana kadar kendimi okuduğum bir kitaba bu kadar ait hissettiğim olmamıştı kitap sanki Oylum'u değilde beni anlatıyordu sanki benim masalımdı...Sanki beni tanıyan biri yazmıştı bu kitabı. Konusuna gelince bir kadının neden hayatına kimseyi sokmayışı, neden yalnızlığı seçişi, bir hayalete nasıl aşık olunabileceği çok güzel bir şekilde anlatılmıştı.
Yıllardır çevremdekilerin bana sorduğu 'neden senin gibi güzel, zeki, kültürlü, oturmasını kalkmasını bilen bir kızın hayatında kimse yok?' evet ben artık bu soruyu yanıtlamaktan bıktım ama çevremdekiler nedense sormaktan bıkmadılar ya da aldıkları cevaptan tatmin olmadılar. Şimdi artık onlara uzun uzadıya cevap vermeyeceğim direkt bu kitabın adını verip okumalarını isteyeceğim çünkü benim vermek istediğim cevap ancak bu kadar net ve açık bir şekilde anlatılabilirdi...Kitaptan bir kaç satır:

'Onunki hayal bir aşktı…
Mantığın mantık hatasıydı. Tebdil-i dünyaydı. Dar alanda kısa hesaplaşmalardı. Anlamayı anlamamaktı. Ete gömülü kurşundu. Hayali bir aşktı işte… hayalindeki hayalete gelin olmaktı…'

'Onunki hayal bir aşktı...

Hayal bir aşktı. Aşıktı… Kalp kapakçığı hep ona açılıyordu. Işıktı. Karanlık bir dünyadan kurtarıp, kendi ışığıyla kör eden… bilinçsizce bir bilinç eylemiydi. Yeni bir kimlikte kimliksizleşmekti. Bitmeyecekmiş gibi başlayan, başlamayacakmış gibi bitendi. Kendine acılar hediyeler etmenin bahanesiydi. Cevabın soruyu doğurması, sorunun cevabı boğmasıydı. '

'Onunki hayal bir aşktı...
Bir satranç oyununda şah çekilmeden mat olma ihtimaliydi. İzi hiç kaybolmayacak bıçak yarası, küçücük bir kalbin içinden kocaman bir tren... Az seferli, çok gürültülü, genizde bir yutkunmalık toz bırakan...'

Hangisi?

2011-07-29T08:44:00.000-07:00

Hangisi daha çok yakar canını ? Onu ilk gördüğün günü hayal etmek mi ? Son gördüğün anı anımsamak mı ? Ya hangisi param parça eder yüreğini; ona ilk sarılışını düşlemek mi ? Yoksa son sarılışını hatırlamak mı ? Üstelik o sarılışın son olduğunu dahi bilmeden, peki ya en acısı değil midir; sonsuza dek ne İLK ne de SON olsun bunların hiçbirini bir daha onunla yaşayamayacak olmak...

Buzbağ İle Şarap Tadında Bir İzmir Akşamı

2011-07-24T03:32:00.000-07:00

Buzbağ şarapları'nın 'Efsane Gurmelerini Arıyor' etkinliği için 12 Temmuz Salı akşamı blog yazarları olarak Çeşme Tuval Restourantta biraraya gelmemizle birlikte aslında çok da bilgi sahibi olmadığım şarap dünyasına adım atmış oldum. Çünkü özellikle babamın rakıya olan düşkünlüğü sebebiyle rakı sofraları benim vazgeçilmezimdir. Şarap da içmiyor değildim ama nedense rakıyla olan o samimiyet şarap aramızda yoktu onunla aramızda daha resmi, daha çekingen bir ilişki vardı, 'vardı' diyorum çünkü bu etkinliğin ardından aramızdaki buzlar eridi, şarabı anlamaya, aramızda bir bağ kurmaya başladım. Şimdi o akşam ne oldu da şarapla olan ilişkimiz bu şekilde boyut değiştirdi ondan bahsedeyim:
İlk olarak Kayra Wine Center Eğitim Müdürü Cüneyt Uygur bizlere şarabın geçmişinden, geçmiş zamanlardaki algılanışından, onunla ilgili önemli olaylardan bahsetti. Şarabın geçmişini öğrenerek aslında onun dünyasında ilk adımımı da atmış oldum. Sonrasında üç duyumuzu (görme, koklama, tatma) kullanarak şarabı nasıl daha iyi anlayabileceğimizden bahsedildi. Yani şöyleki şarabı gördüm, inceledim baktım ki görüntüde bir sorun yok, sonra kokladım içeriğindeki aromaları keşfettim ve son olarak da yudumlayarak tadına varmış oldum. Evet bundan öncede çok kez şarap yudumlamıştım ama bu sefer ki başkaydı artık onu bilerek, hissederek en öenlisi anlayarak yudumluyordum. Tüm bu girizgahtan sonra sıra geldi şarabın yemeklerle olan uyumunu keşfetmeye. İlk olarak Buzbağ beyaz eşliğinde meze tabağıyla başladık; tabağımızda ege yöresine ait bir çok meze bulunuyordu. Ve beyaz şarap olan uyumu da çok hoştu. Bunun yanısıra Öküzgözü şarabı da denemek isteyenler için masadaki yerinş almıştı. Sonrasında yemeğimize Elazığ Öküzgözü ve Buzbağ klasik eşliğinde meyhane köfte, arnavut ciğeri ve Kars kaşarı eritmesiyle devam ettik. Bu üçlüyle de Buzbağ klasik daha çok yakışmıştı kanımca. Bir diğer aşamaya Diyarbakır Boğazkere ve Buzbağ Rezerv eşliğinde Kuzu İncik ve semiz otu salatasıyla devam ettik. Şunu belirtmem gerek akşam boyunca içlerinde en beğendiğim Diyarbakır Boğazkere oldu. Bu eşsiz yemek ve şarap tadımlarının ardından gelen sakızlı muhallebi ve meyve tabağıyla da ağzımızı tatlandırdıktan sonra bir haftalık yemek ve içecek ihitiyacımı karşılamış bulunuyordum :) Şaka bir yana sohbetiyle, yemeğiyle ve en önemlisi artık adını daha içten haykırabildiğim şarabıyla harika olan akşamı sertifikalarımızı alarak noktalandırmış olduk.

İşte benim şarapla aramdaki ilişki, bağ böyle bir akşamla pekişti ve daha güzel bir boyuta taşındı. Bu etkinlikte emeği geçen herkese çok teşekkür ediyorum. Enfes yemeklerinde dolayı Çeşme Tuval Restourantı da yemek yenilecek yerler listeme ekliyorum :)

2011-06-27T00:43:00.000-07:00

Hani insan bazen ne ileri,ne geri tek bir adım atamaz ya.
Birini yanında tutmayı bilmez ama onun yokluğunu da istemez.
Kaybetmeyi göze alamaz ama kazanmak için mücadele etmez.
'Bağlanmaya cesaret edemez ama ondan tamamen kopmayı da beceremez'
Ne sevilmekten vazgeçer,ne sevmeyi bilir.
Hani çok sonra zaman geçer savrulurlar ya,o zaman dökülür dudaklardan itiraf edercesine;

“Ne gözümü alabildim,ne göze alabildim.."

Can Dündar

Hayatımın Anlamı

2011-06-23T10:02:00.000-07:00

En sevdiğim zaman dilimi 'an'lar oldu her zaman. Şöyle ki uzun uzadıya yaşanan zaman dilimleri anlarda yaşadığım duygu yoğunluğunu yaşatmıyor. O kısacık anların büyüsünde yaşamak hayatı daha yaşanabilir kılıyor benim için. Bazen öyle bir an yaşarsınız ki yıllar boyu yaşanmış olan ya da yaşanacak hiçbir şey o anın yerini tutmaz-tutamaz, sürekli o anı düşünür sürekli o anın tekrarlarını izlersiniz kendi içinizde.Hayali bile ayrı bir haz verir içten içe...Ve şimdi tek isteğim ne biliyor musun? Seninle yaşanan o 'an'ların birer 'an'ı değil de hayatımın 'an'lamı olması...

2011-06-22T01:03:00.000-07:00

Diğer burçlarla uyumunu merak edenler için Rezzan Kiraz'dan burç uyumları :
KOÇ: BOĞA: İKİZLER: YENGEÇ: ASLAN: BAŞAK: TERAZİ:
AKREP: YAY: OĞLAK: KOVA: BALIK:

2011-06-20T02:17:00.000-07:00

Özdemir ASAF nedenini gayet iyi açıklamış;

[Tıka basa sevmişim seni.
Ağzımı her açtığımda;
Dudaklarımdan kelime kelime dökülüyorsun.
Eksilmenden korkuyorum;
Ne mi yapıyorum?
Konuşmuyorum, yazıyorum...]

Artık Masmavi Bir Masal Vardı

2011-05-25T04:26:00.000-07:00

Bir gün sen geçmiş zamandın
Bense yanımda anlamlarım
Gezinirken uzaklarda, akşamlarım
Her şey geçer demiştin
Geçmeyen şeyler var şarkılarımda

Günlerce bekledim üzerimde bıraktığın etki geçsin diye... Olmazdı, olmadı da zaten...

Ben aşktan korkardım... Korkulan başa gelirmiş, korktum ve geldi başıma...

Seni o ilk gördüğüm anda hissettiğim şeyle başa çıkamadım...Geçsin diye bekledim. Geçmezdi bilirdim, geçmedi de zaten...

Aklımda kalan bir anlık bir bakıştı sadece... Ve ben, bir sonraki bakışın için hayaller kurarken yakaladım kendimi günlerce... Günlerce gözlerimi kapadığımda o bakış geldi gözlerimin önüne... Yok saymak istedim olmadı, yapamadım... Geçmeyen şeyler vardı...

Sen vardın... Artık masmavi bir masal vardı...

Bir durak var yüreğimde
Beklerken hep geciktiğim
Sürüklerken beni sana mevsimlerim
Her kaçış kendini yakalar
Kaçamadığım şeyler var şarkılarımda;

Kaçtıkça senden, sana yakalandım. Aşktın sen. Kaçtıkça aşktan, mavisi yüreğime bulaştı... Olmazdı artık, yapamazdım... Olmadı, yapamadım, kaçamadım… Bu masalı yazmalıydım... Mutlu aşklar da yazılmalıydı. Başladım yazmaya...

“Her aşk bir mavi masal, anlatılmayan”

Demiş şarkıda.. Şimdi mavi bir masalı yaşıyorken seninle... Tek bir cümle dökülüyor dudaklarımdan...

“İyi ki sen mavisin. İyi ki bu bir masal”

Ne olur izin verme, bitmesin bu mavi masal…

Feyzullah Kırca

EN SADE

2011-05-19T09:10:00.000-07:00

Sevebildiğin kadar insansın dedi, sevmiştim evet hemde ziyadesiyle
ama karşımdaki insanlıktan nasibini almadığından sevgimde basitleşmişti...
en derin, en samimi, en saf... en'lerin hüküm sürdüğü bu yürek 'O' na ağır gelmişti,
çünkü onun bu güne kadar yaşadığı hatta yaşadığını zannetiği tek yer uygarlığım diye tabir ettiği simsiyah, soğuk, yalnızlığın hüküm sürdüğü meskeniydi...
şimdi 'O' nu kendi uygarlığının ıssız topraklarında, dilinde keşkelerle sonsuzluğa uğurluyor ve en sade halimle gülümsüyorum...

Sosyal Medya Uygarlığı'nda Bir Gün

2011-04-21T11:20:00.000-07:00

2011’in ilk yazısını 15 nisan Cuma günü katılmış olduğum, İzmir Ekonomi Üniversitesi'nde düzenlenen sosyal medya uygarlığında pazarlama iletişimi konferansını anlatarak yapıyorum. Organizasyon sabah 10:00’dan akşam 18:00’e kadar sürdü ama inanın bu sürecin nasıl geçtiğini anlamadığım gibi daha da sürmesini istedim. Organizasyon bölüm arkadaşlarımın da içinde bulunduğu Şapka Takımı ve sevgili arkadaşım Erdal Erdoğdu’nun katkılarıyla gerçekleştirildi. Bunun dışında bu organizasyona destek olan Sevgili Hocalarım Ebru Uzunoğlu ,Sema Misçi Kip ve sevgili asistanlarımız Esin Sayın ve Burcu Yaman’a bir kez de blogum aracılığıyla teşekkür ediyorum. Sosyal medya uygarlığında pazarlama iletişimi konferansı özellikle biz iletişim fakültesi öğrencileri açısından önemliydi. Çünkü iletişim için en son ve hızlı araç internet ve bizlerin hedef kitle diye adlandırılan topluluğa ulaşmamızın en hızlı ve etkileşimli yolu sosyal medyayı doğru bir şekilde kullanabilmekten geçiyor. Bu açıdan konferansın benim için önemi büyüktü.

Birazda konferansın akışından bahsetmek istiyorum. Organizasyon ilk olarak dekanımız Sevda Alankuş, rektörümüz Atilla Sezgin, bölüm arkadaşlarım Dilara Başçı ve Erdal Erdoğdu’nun konuşmalarıyla başladı. İlk konuşmacı Shift İstanbul’dan Dost Karaahmetli sosyal medyanın hayatımızdaki öneminden bahsetti. Sonrasında çıkan konuşmacılardan Ömer Ekinci mobil pazarlama, Sinan Ata dijital reklamcılık, Fatmanur Erdoğan kurumsal markalama ve ticarette sosyal medyanın etkisi, Sevil Mert sosyal medya ve müşteri ilişkileri, Çiğdem Özkan firmaların işe alım sürecinde sosyal medyayı nasıl kullandıkları ve son olarak da Zarakol 2.0’dan Ercüment Büyükşener firmaların sosyal medyayı nasıl kullanmaları gerektiği üzerine konuştu.

Dediğim gibi çok keyifli ve verimli geçen bu organizasyon için hem bölüm arkadaşlarıma hem de hocalarıma çok teşekkür ediyor ve sosyal medya üzerine söylenmiş birkaç sözle yazımı bitiriyorum.

-Sosyal medya insanların haber alma alışkanlıklarını değiştirdi, haber kaynaklarını ise çeşitlendirdi.

-Sosyal medya ile dünya artık çok daha şeffaf bir yer.

-Sosyal medya bir balon değil, o yüzden insanların hayatları artık eskisi gibi olmayacak.

-Ulaşım gücü yüksek, insanlar birbirlerine çok rahat bağlanabiliyor ve her şeyini paylaşabiliyor ve bunun bir sınırı da yok o yüzden çok önemli.

Rezzan Kiraz'dan 2011 Burç Yorumlarınız

2010-12-12T04:26:00.000-08:00

2011 yılı burç yorumunu merak eden arkadaşlar,
ben sürekli takip ettiğim Rezzan Kiraz'ın 2011 burç
yorumlarını sizlerle paylaşmak istedim.
Şuana kadar okuduğum burç yorumlarından
%80ni doğru çıktığı için Rezzan Kiraz'ı seçtim :)
2011'de her şey gönlümüzce olsun!

KOÇ BOĞA İKİZLER YENGEÇ ASLAN BAŞAK

TERAZİ AKREP YAY OĞLAK KOVA BALIK

Bir İzmir Blog Yazarları Buluşması Daha Böyle Geçti

2010-12-08T06:24:00.000-08:00

5 Aralık Pazar günü gerçekleştirdiğimiz İzmir Blog Yazarları buluşmasına daha ikinci kez katılıyor olsamda sanki en başından beri varmışım gibi hissetmemi sağlayan samimi bir ortam vardı. Bu buluşmamızda ilk olarak Bella Vista Caffe’deydik ve burada bir yandan kahvelerimizi yudumlarken bir yandan da İzmir Blog Yazarları grubunun amacının ve hedeflerinin ne olması gerektiğini konuşup bunun üzerinden kararlar aldık. Bir sonraki buluşmamızda da bu hedeflere nasıl ulaşacağımız ve ne gibi uygulamalar/aktiviteler yapabileceğimizi konuşuyor olacağız.

Katılım ne kadar yüksek olursa, bizler blog yazarları olarak iletişim kanallarımızı çoğaltıp daha etkin bir topluluk olacağımıza inanıyoruz. Adından da anlaşılacağı üzere ‘ İzmir Blog Yazarları ‘ grubu herhangi bir ayrıma gitmeden İzmir’de yemek, gezi, kişisel vb. bütün blog yazan kişilere açık bir topluluk ve inanın bu topluluğa dahil olduktan sonra her buluşmayı ayrı bir heyecanla bekleyeceksiniz. Gelelim buluşmamızın ikinci ve eğlenceli olan yarısına; Bella Vista Caffe’den ayrıldıktan sonra bowling oynamak üzere hep beraber Passtel Alışveriş Merkezi’ne gittik. Ben her ne kadar bileğim sakatlandığı için oynayamasam da bu kapışmayı izlemek de oynamak kadar heyecan vericiydi. Arkadaşlar iki gruba ayrıldı. Bir grupta Erdal Erdoğdu, Mümin Erakbaş, Muhammed Yıldırım, Ezgi Sönmez ve Uğur Eskici diğer grupta ise Kemal Onur, Enis Ertürk, Mustafa Türksavaş ve Nurcan Taşkın vardı. Oyunun sonucuna gelince birinci grupta 104 puanla Uğur Eskici diğer grupta ise 92 puanla Kemal Onur birinci oldu. Her ikisini de tebrik ediyor ve başarılarının devamını diliyorum. JDiğer arkadaşların skorları ise şöyle:

Mümin Erakbaş= 103, Erdal Erdoğdu= 101, Enis Ertürk= 80, Mustafa Türksavaş= 67, Muhammed Yıldırım= 67, Ezgi Sönmez= 57 ve Nurcan Taşkın= 30.

Bu arada buluşmanın cafe kısmında aramızda Efe Dinçer ve Çağrı Yardımcı da yer aldı, söylemeden geçmek istemedim.

Bir sonraki buluşmamızın tarihi en yakın zamanda bu sayfada duyurulacak. Takipte kalın!

http://www.izmirblogyazarlari.com/

Etkileyici Bir Film: Kız Kardeşimin Hikayesi

2010-11-28T05:41:00.000-08:00

Bu film son zamanlarda izlediğim en etkiletici dram filmiydi diyebilirim. Hem kurgu, hem çekim hem de oyuncular harikaydı. Bir ailenin özellikle bir annenin lösemi olan kızını kurtarma çabası, her ne kadar filmin sonuna kadar öyle görünmese de kardeşlerin birbirine bağlılığı, iki lösemili gencin yaşadıkları aşk yani kısacası dopdolu hayatın içinden bir filmdi. 2009 yılı Amerikan yapımı filmi sinemada izleme şansı bulamamıştım sonrasında da unutmuştum. Geçen gün hangi filmi alıp izleyebilirim diye düşünürken bu filme rastladım ve benim için keşke daha önce izleseydim dediğim sayılı filmlerden oldu.

Günümüzde değeri gittikçe azalan aile kavramını, zor zamanlarda aile olarak kenetlenmenin önemini, kardeşliğin ne demek olduğunu, aslında birçok şeyin aslında göründüğü gibi olmadığını bu filmle birlikte bir kez daha sorgulama şansınız olacak. Neyse ben filmi daha çok anlatmak istemiyorum en güzeli izleyip sizler karar verin.

İyi Seyirler :)

Boşluğunda Yaşamak

2010-11-01T03:09:00.000-07:00

Eski bir gemi güvertesinden denize bakıyorduk ya işte öyle bir andayım.

Yine gemi güvertesinde, yine denize bakıyorum...

Yanımda sen yoksun ama yalnız da değilim sanki.

Birinin varlığını hissediyorum, biri var benliğimde... ama sadece var işte ötesi yok yani!

Ben onca varlık hissinin içinde ufacık da olsa bir boşluk yaşıyorum ve ne yaparsam yapayım dolmuyor işte ufacık dediğim o boşluk...

Ne kadar görmezlikten gelmeye çalışsam da bir yerlerde, ufacık bir sözde, bir bakışta o boşluğa düşüyorum.

Sonra biri beni çıkarıyor o boşluktan, tekrar yol alıyoruz ama bu sefer bir melodi, bir koku yine itiyor beni o boşluğa...dönüp dolaşıp aynı boşlukta takılıyorum.

İşte galiba ben tam da o boşlukta yaşıyorum hayatı, bu boşluk içinde var olma savaşı veriyorum hala...

Ve her şeye rağmen sana teşekkür ediyorum, bana boşluklarda yaşayarak da mutlu olabilmeyi öğrettiğin için...

BİR BAYRAM YAZISI

2010-09-08T05:56:00.000-07:00

  Evet arkadaşlar bayram geldi...Çoğu evde temizlikler yapıldı, bayram yemekleri ve tatlılar hazırlandı, şeker ve çikolatalar yerlerini aldı, limon kolonyasını da unutmamak gerek...Tabi ki bir de bayramlıklarımız var onlar da dolabımızda yarın giyilmeyi beklemede.Özellikle de çocuklar için bayram çoğu zaman bir elbise bir çifti ayakkabıdır.Çocukken arife akşamı heyecandan uyuyamazdık çünkü sabah olduğunda yeni elbiselerimizi giyecek, sonrasında da komşuları dolaşıp şeker ve harçlık toplayacaktık.Çocukken bayramlar da bir başka güzeldi...

   Peki ya bayramın kapısını çalmadığı çalsa da yüzünü güldürmediği insanlarımız; huzur evindeki yaşlılar, kimsesiz çocuklar, kader mahkumları, şehit aileleri, yoksulluk nedeniyle çocuğuna bir çift ayakkabı alamayan anne-babalarımız, dolabında yeni bayramlığı olamayan çocuklarımız... Özellikle bayramlar onlar için sevinç ve heyecan değil de olsa olsa hüzün kaynağıdır.

   Keşke herkes eşit olabilse ve keşke gerçekten el ele verebilsek de hayat her gün bayram olsa...
Bayram maalesef herkese gelmez eğer bayramın kapısını çaldıklarından isek şanslıyız ve lütfen bunun değerini bilelim.

'Herkesin Ramazan bayramını kutlar, hayırlara vesile olmasını dilerim'

Onarmaya çalışmak mı, yıkıp yeniden başarmak mı?

2010-08-15T03:17:00.000-07:00

Kumdan bir kale düşünün. Çevresine güzel su kanalları yapmış, hendekler kazmışsınız.

Yalnız öyle bir yere inşa etmişsiniz ki kalenizi, dalgalar güçlendikçe önce su kanalları doluyor, sonra heybetli surlarınız tuzlu suyun ellerinde giderek erimeye başlıyor.
Sizse elinizde küçük plastik kovanız, sahilden topladığınız kuru kumlarla surları onarmaya çalışıyorsunuz. Yaptığınız yamalar, bir sonraki dalganın darbesiyle çirkin şekiller almaya başlıyor.

Küçük plastik kovanızla habire koşturup duruyorsunuz. Kan, ter ve panik içinde!..

O kadar odaklanmışsınız ki “onarmaya”, bu yıkımın artık sizin kontrolünüzde olmadığını göremiyorsunuz.

Oysa bir dursanız, durup da yukarıdan baksanız kaleye, çamur haline gelmiş surlara ve dalgalara; onarmaya harcadığınız sürede yepyeni bir kale inşa edilebileceğini göreceksiniz. Denizin biraz ötesinde, yeni bir başlangıç yapabileceksiniz.

Yaşam da birçoğumuz için böyle geçip gidiyor.

Katlanamadığımız bir işimiz, sevmediğimiz bir çalışma ortamımız ya da gururumuzu inciten bir yöneticimiz oluyor bazen.

“Alışmaya” çalışıyoruz. İncinen yerlerimize her gün küçük yamalar dikiyoruz.

Ertesi gün sökülüyor yamalarımız, yara bere içinde, delik deşik, yorgun argın dönüyoruz evlerimize. “İşimi sevmiyorum ama dayanmak zorundayım!” diyoruz. Her şeyi bırakıp düşlerimizin peşinden gitmek, bir lüksmüş, şımarıklıkmış gibi görünüyor gözümüze. Öyle ki utanıyoruz da bazen, gitme düşlerimizden!

Parasal anlamda risk alalım ya da almayalım; “Çevrem ne der? Yıllardır çalışıp aldığım terfilerim ne olur?” kaygılarımız, hırslarımızdan ve profesyonel (!) değerlerimizden vazgeçemeyişimiz ve daha birçok neden bile bizi yeni başlangıçlardan alıkoyabiliyor.

Aynı durum ilişkiler için de, bitmiş ama süregelen evlilikler için de, hani o hep gidip yerleşmek istediğimiz huzur dolu sahil kasabası için de geçerli; değil mi?

Bazen bir şeyi onarmak için, önce tamamen yıkmak gerekmez mi?

Hayatınızdaki bazı kumdan kaleler, denize karışmayı çoktan hak etmedi mi?

Yazar : Deniz Yalım Kadıoğlu

Ne kadar güzel bir betimlemeyle anlatılmış gerçeklerle yüzleşmekten kaçışımız, kendimizi en kuytu köşelere saklayıp görmedim, duymadım, bilmiorumu oynayışımız. Aslında hepimizin algıları açık her şeyin farkındayız ama yeni bir düzen kurmak, yeni insanlar tanıyıp onları benimsemek, yeni savaşlar vermek çoğu zaman o kadar zor ve imkansız geliyor ki bize olanla yetiniyor, elimizi taşın altına koymaya cesaret edemiyoruz. Oysa o ilk adımı, vazgeçişi bir yapabilsek gözümüze çektiğimiz perdeyi bir kaldırabilsek kim bilir belki o kadar güzel bir manzara göreceğiz ki bugüne kadar gördüklerimiz yaşadıklarımız denizde kum kalacak. Ama işte o 'belki' kelimesi yok mu tam işin en heyecanlı yerinde perdenin arkasından çıkıp bende varım beni göz ardı etme diye bağırıyor ve çoğu zamanda başarılı olup bizi korkutuyor. Bir bakıyoruz yine aynı yerde sayıyoruz. Oysa biz o 'belki'ye bardağın dolu tarafından bakıp belki çok daha mutlu, başarılı, huzurlu olacağım diyebilsek yukarıda bahsedilen kaleyi kendi ellerimizle yıkacağız. Yazımı Benjamin Disraeli'nin bir sözüyle sonlandırıyor ve hepimize bol cesaretli günler diliyorum.

'Başarı, cesaretin çocuğudur'

Ne Söylediğiniz Değil, Nasıl Söylediğiniz Önemlidir.

2010-08-01T01:15:00.000-07:00

Padişah, bir gece rüyasında tüm dişlerinin döküldüğünü, yemek bile yiyemez hale geldiğini görür.
Sıkıntı içinde uyanır. Vezirini çağırıp sarayın rüya tabircisinin hemen huzuruna getirilmesini
buyurur. Uyku sersemi tabircibaşı yanına gelince, padişah düşünü anlatıp sorar:
"Tabircibaşı, bu rüya hayır mıdır, şer midir? Neye işarettir, hele bir söyle."
Tabircibaşı biraz düşünür; sonra utana sıkıla:
"Şerdir, Padişahım" der.
"Uzun yaşayacaksınız; ama ne yazık ki, tüm yakınlarınızın gözlerinizin önünde birer birer ölüp sizi
yapayalnız bıraktıklarını göreceksiniz."
Bir an sessizlik olur; ardından padişah kükrer:
"Tez atın şunu zindana, felaket habercisi olmak neymiş öğrensin!"
Tabircibaşı, yaka paça götürülüp zindana atılır. Padişah bir başka tabircinin bulunmasını emreder.
Huzura getirilen ikinci tabirciye de rüyasını anlatıp sorar:
"Hayır mıdır, şer midir?" der.
İkinci tabirci de önce biraz düşünür; ama sonra yüzü aydınlanır:
"Hayırdır, Padişahım!" der. "Bu rüya, tüm yakınlarınızdan daha uzun yaşayacağınızı gösterir. Daha
nice seneler boyu ülkenizi yönetebileceksiniz."
Padişah, ağzı kulaklarında buyurur: "Bu tabirciye iki kese altın verin!"
Başından sonuna durumu izleyenler, tabirciye sorar:
"Aslında sen de tabircibaşı da aynı şeyi söylediniz. Neden onu cezalandırdı da seni ödüllendirdi?"
Tabirci güler:
Elbette aynı şeyi söyledik; ama önemli olan, kimilerine NE söylediğin değil, NASIL söylediğindir.?

Bu hikayede de gördüğümüz gibi karşımızdaki kişilerle iletişim kurarken kullandığımız üslup çok önemli. İnsan ilişkileri için değişmez kural, “kalbine girmediğiniz insanın beynine giremezsiniz” kuralıdır. İnsanı kafasına vurarak değil, kalbine dokunarak yönetirsiniz. Bir şey söylüyorsunuzdur belki o söylediğiniz çok da doğrudur ama bunu yanlış bir üslupla söylerseniz söylediğiniz sözün doğruluğu hiçbir anlam teşkil etmez.

Ne yazık ki biz toplumca hem insan ilişkileri hem de üslup konusunda o kadar eksiğiz ki artık söylediğimiz her söz karşımızdakine batar hale geldi. Çünkü günümüz koşullarında o kadar çok stresle boğuşuyoruz ki adeta pimi çekilmiş bir bomba haline geliyoruz ve duyduğumuz ufacık bir olumsuz sözle patlıyoruz. Evet belki sonrasında pişmanlık duyuyoruz ama etrafımıza verdiğimiz zararın geri dönüşü olmuyor çoğu zaman. Böyle bir zamanda yaşadığımıza ve bunu tek başımıza değiştirme imkanımız olmadığına göre en azından kendi üslubumuza dikkat edip hem kendi açımızdan hem de karşımızdakiler açısından hayatı bir nebze daha yaşanabilir kılabiliriz.

Küçük Mutluluklar

2010-07-24T08:50:00.000-07:00

Bundan yaklaşık 2 yıl kadar önce Serhat Şeftali’nin ‘Ayrıntılardaki Mutluluk’ adlı kitabını okumuştum. Geçen gün bir kitapçıda tekrar bu kitaba rastlamam beni bu yazıyı yazmaya yazmaya iten asıl sebepti. Serhat Şeftali o kitapta ne mi anlatmıştı; büyük hedeflerin ve mutlulukların peşinde koşanların aslında her zaman mutsuzluğun tam da göbeğinde yer aldığını anlatmıştı.

Aslında beni de genelde mutsuz eden şeyler hedeflerim ve arzularımdı. Çünkü ne zaman hedefime ulaşamasam veya arzuladığım bir şey olmasa mutsuz olurdum. Ama bu kitabı okuduktan sonra asıl mutluluğun ayrıntılarda gizli olduğunu ve hiç bir şeyi hayatımın merkezi olarak görmemem gerektiğini fark ettim. Bizler bir gül peşinde koşarken ayağımızın altında ezilen çiçeklerin farkında olmuyoruz ne yazık ki. Oysa asıl güzellik, ahenk,hayatımıza katılacak renk onlarda gizli. Ama bunları anlayabilmek için ne yazık ki sadece bakmak yetmiyor, gönül gözümüzün de açık olması gerekiyor. Gönül gözü kapalı olan insanları mutlu göremezsiniz çünkü daima onları mutsuz edecek bir şey mevcuttur hayatlarında. Çünkü kendilerini hep en uzağa odaklarlar ve istedikleri olmadığı zaman da sürekli yakınırlar. Ben size hedefleriniz, arzularınız olmasın demiyorum,tabi ki olacak zaten olmazsa hayatınız boş geçer ama bu hedef ve arzuların boyutunu abartmamak,hayatımızın merkezi haline getirmemek gerektiğini düşünüyorum. Nitekim bu hayata bir defa geliyoruz. Hayatınızda sizi mutsuz eden ne varsa ondan olabildiğince uzak durun; bu bir hedef,arzu,insan vs. olabilir. Sizin için hiçbir şey vazgeçilmez olamamalı. Çünkü aslında her vazgeçilmezimizle belki de hayatın güzelliklerinden,detaylarında gizlediği mutluluklardan bir adım daha uzaklaşıyor, hayatımızdan vazgeçiyoruz.

Serhat Şeftali’nin de kitabında bahsettiği gibi “ Mutluluk bizim içimizdedir. Gönlü huzurla dolan için mekanın hiçbir önemi yoktur. Yağmurlar altında ıslansa da, dertler içinde boğuşsa da o mutludur. Mutluluklar ayrıntılardadır; ayrıntılar ise mutluluğun ayak sesleridir. Hayata sımsıcak sarılabilmenin işareti işte bu adımı atabilmekten geçer.”

BİR VAROLUŞ SORUNSALI

2010-07-06T02:08:00.000-07:00

Hayatta herkesin,her şeyin bir varoluş hikayesi vardır. Yani bir başlangıç, bir merhaba, bir ilk adım… ve her canlı bu evreden geçmeye mahkumdur. Varoluş her zaman için ilgimi çeken bir konu olmuştur. Hatta bu konuda pek çok kitap okudum,araştırma yaptım ama halen kafamın içinde koskoca bir soru işareti olmaktan öteye gidemedi ‘varoluş’. Varoluşçular ‘insan kendi kendisini yaratır’ ana düşüncesinden yola çıkarlar. Burada bahsedilen Tanrının yaratıcılığı gibi bir varlık,canlı yaratmak değil,öz yaratmaktır. İşte benim merak konum olan da tam bu. Öz nedir, öz varoluştan önce mi gelir, özün değişime uğraması varoluş sürecini nasıl ve ne kadar etkiler? gibi sorular kafamın bir kenarında her zaman yerini korumakta.

Bundan bir süre önce okuduğum Mahfi Eğilmez’in bir yazısında dediği gibi; dinler insanı Tanrı'nın yarattığını söylüyor. Kader anlayışı, insanın özünün varoluşundan önce geldiğini, her şeyin kader olarak önceden yazıldığını anlatıyor. Buna karşılık evrim kuramının savunucuları insanın daha alt canlılardan evrim yoluyla türediğini söylüyorlar. Hangisini benimsersek benimseyelim ortak bir nokta var: Ne ilk varoluş ne de sonraki kuşakların varoluşu insanın elinde değil. İşte bu noktada varoluşun özden önce gelmesinin önemi ortaya çıkıyor. İnsan kendi varoluşuna katkıda bulunamaz. Bunu yaşadığımız pratikle biliyoruz. İnsan bir biçimde var olur. Varolmak elinde değildir. İradesine bağlı olan şey özünü oluşturmaktır. Yani elinde olmayan biçimde var olduktan sonra, eğer kendini yok etme seçeneğini seçmemiş ve yaşamanın sorumluluğunu almışsa, özünü oluşturmanın sorumluluğunu da üstlenmiş demektir

J.P Sarte ‘Varoluş bir hümanızdır’ adlı kitabında da cansız maddelerin önce özünün sonra varoluşunu gerçekleştiğini savunmaktadır. Yani tıpkı bir kitap gibi; nasıl kitabın önce içeriği olşturulur,sayfa sayısı belirlenip kapağı tasarlanır sonra basılıp varolur. Ama insan dünyaya gelirken özellikleri birileri tarafından tasarlanmaz. Pascal'ın tabiriyle insan dünyaya bırakılmış bir varlıktır. Bu varlık kendi tercihleriyle özünü oluşturur. Yani varoluşumuz elimizde değil ama sonrasında o varoluşun özünü yani kişiliğimizi oluşturmak tamamen bizim elimizde ve sorumluluğumuzdadır. Dediğim gibi varoluş gerçek anlamda çok derin bir tartışmave araştırma konusu olabilecek bir kavram ,ben sadece bu kavrama bir pencereden bakmanızı sağlamaya çalıştım.

GEÇMİŞLE GELECEK ARASINDA ÇOK DEĞERLİ BİR KAVRAM ‘ŞU AN’

2010-06-29T03:41:00.000-07:00

Düşüncelerimiz genelde ya geçmiş ya da gelecek arasında gidip gelir, yani ya geçmişte şunu yaşamıştım ya da gelecekte şunu yaşamak istiyorum, yaşayabilirim şeklinde konumlanmakta ve adeta bizi bugünden koparıp henüz hayatla ilişkimizi nasıl kuracağımızı öğrenmeye çalıştığımız süreçte, karşımıza kocaman siyah bir bir duvar örmektedir. Bu durum içinde bulunduğumuz toplumsal yapının bize güven telkin etmemesiyle daha da pekişecek ve her yaşanılana kuşkuyla, tedirginlikle bakmamıza yol açacaktır. Böylece de zihnimiz yaşanmış bir geçmişle ve henüz ortada olmayan bir gelecekle ilgilenecek ve içinde bulunduğu anı yaşamayı engelleyecektir. Evet bence buna kocaman bir DUR! demenin tam da vakti.

Geçmişimiz;

Elbette geçmişte yaşadıklarımızdan dersler çıkarmalı ve geleceğimize bu çıkardığımız dersler birlikte daha sağlam adımlar atmalıyız ama bu durum belli sınırlarda ve ölçülerde olmalı, yani zihnimiz bütün enerjisini geçmişi düşünerek harcarsa bize bugün için hiç bir yararı olamaz. Tabiki hepimiz geçmişte hatalar yaptık bunları yok sayamayız hatta bir yazar demiştir ki `Hayat, silgi kullanmadan resim çizebilme sanatıdır` yaptığınız her hata silgi kullanmanızı gerektirir. Dolayısıyla hata silinse bile izi kalır kırılan gönüllerde, beyinlerde. Eğer biz o izlere takılıp kalırsak üzerine yeni resimler yapma fırsatı bulamayız. Bırakın kalsın o izler, hatta o izlerle belki çok daha güzel resimler çizebilir çok daha renkli bir hayat yaşayabiliriz.

Geleceğimiz;

Gelecek bence upuzun sisli bir yol, ne yolun sonunu görebiliyoruz ne de bu yolda bizi bekleyenleri. Geçmişten ümidimizi kestiğimiz anda bu yolda ilk adımımızı atarız. Ama sürekli geleceği düşünerek yaşamanın da bize endişe, korku, belirsizlik duygusu dışında çok bir şey katacağını düşünmüyorum ben. Gelecek için yatırımlar yapmalı,ona bir yön vermeliyiz ama bu kadar. Eğer yapmak istediğimiz bir çok şeyi geleceğe ertelersek anı yaşayamayız. Gelecekte de ne olacağını bilmediğimiz için hayatımız bir sürü yaşanmamışlıklarla son bulur.

Şu anımız;

An akıp giden su gibidir,tutamayız avuçlarımızda. An yaşadığımız süreç içinde öyle bir kavramdır ki, bir yandan yaşadığımız anı geçmişe uğurlar bir yandan da gelecek olan anı selamlarız. Hani ‘anı yaşayın’ diye hepimizin sıkça duyduğu çok basit görünen ama bence son derece önemli ve derin anlamlar taşıyan söz vardır. Evet anı yaşayalım arkadaşlar, ne geçmişe zincirleyelim kendimizi ne de geleceğe erteleyelim hayallerimizi.Bir yazıda da okuduğum gibi ,şu anımız ya şimdi sonsuza atılan imza olur, yada hiçbir zaman değerlendirilmemiş boş bir tarla. `An` sermayemiz ya şimdi kullanılır, ya da ah vah edilir ardından giden zamanın.

2010-06-27T00:52:00.000-07:00

Merhaba Çocuklar

Nâzım, ne mutlu sana
cân ü gönülden,
ferah ve emin,
«Merhaba,» diyebildin.

Sene 940.
Aylardan temmuz.
Ayın ilk perşembesi günlerden.
Saat: 9.

Mektuplarınıza böyle mufassal tarih atın.
Öyle bir dünyada yaşıyoruz
ki en kalın kitaptan çok yazısı var :
ayın, günün ve saatın.

Merhaba, çocuklar.
Bir geniş

bir büyük «Merhaba» demek,
sonra bitirmeden sözümü
yüzünüze bakıp gülerek
- kurnaz ve bahtiyar -
kırpmak gözümü...

Biz ne mükemmel dostlarız ki
kelimesiz ve yazısız
anlaşırız...

Merhaba, çocuklar,
merhaba cümleten...
Nazım Hikmet RAN
Nazım Hikmet gibi ben de size cümleten MERHABA diyorum. Kendisi kelimesiz ve yazısız anlaşırız diyor doğru da söylüyor, aslında hepimizin bu şekilde anlaştığı dostları vardır elbette ama ben günümüzde yazının bir okyanusun derinliklerindeki inci tanesi kadar değerli olduğunu düşünmekteyim, şimdi o inciye doğru bir yolculuğa çıkıyor ve bu yolda beni yalnız bırakmayacağınızı ümit ediyorum.
Tekrardan cümleten merhaba...